Στις πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τις εσωκομματικές εκλογές, τον Οκτώβριο του 2024, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρισκόταν καθαρά στη δεύτερη θέση, ξεπερνούσε το 19% στην εκτίμηση ψήφου. Η διαφορά του από τη Ν.Δ. είχε πέσει κάτω από τις 10 μονάδες.
Τότε η προσδοκία των στελεχών του ήταν ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα κυβερνούσε ξανά.
Γιατί λοιπόν, έπειτα από 14 μήνες, η προσδοκία δεν επιβεβαιώνεται; Γιατί, με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκτός μάχης, ο χώρος της κεντροαριστεράς δεν ανασυγκροτείται γύρω από τον δις πρωταγωνιστή του;
Γιατί, ενώ η κυβέρνηση φθείρεται, η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο κόμμα διευρύνεται, ώστε να αφήνει χώρο σε επίδοξους νέους και παλιούς διεκδικητές της προνομιούχου δεύτερης θέσης; Τι του φταίει του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Τι του λείπει; Το χάρισμα του ηγέτη; η χαμηλή συνοχή της ηγετικής ομάδας; η αποτελεσματικότητα της πολιτικής επικοινωνίας; η πολιτική συμμαχιών και η διεύρυνση; Ιδέες έχει, προτάσεις έχει, στελέχη έχει, εμπειρία έχει.
Φταίει ότι το κόμμα παράγει περισσότερη παραπολιτική σε μια περίοδο που το εκλογικό σώμα δείχνει να αναζητεί πειστική εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Τι άλλο είναι, αν όχι αμφισβήτηση της ηγεσίας, η επίμονη κριτική στη στρατηγική που ακολουθεί και στις επιλογές της; Αποτέλεσμα, κλίμα προβληματικό και η εσωστρέφεια δείχνει να βαθαίνει διαρκώς.
Όσο πλησιάζουμε προς το συνέδριο, διαπιστώνεται μια άτυπη συνεργασία Γερουλάνου και Δούκα. Η βελόνα υψώθηκε ως αιχμή κατά του Ανδρουλάκη πρώτα από τον Γερουλάνο.
Ο Δούκας έχει χαράξει σαφείς διαχωριστικές γραμμές έναντι του Ανδρουλάκη. Επιμένει σταθερά στο να υπάρξει ξεχωριστή συνεδριακή απόφαση που θα δεσμεύει το κόμμα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί μετεκλογικά με τη Ν.Δ. Με την πρόταση αυτή εννοεί να βάλει στην ταυτότητά του το «αντί» του αντιδεξιού. Να προβάλει εαυτόν στο εσωκομματικό ακροατήριο ως εκφραστή του αριστερού προσανατολισμού, υπονοώντας ότι ο Ανδρουλάκης υστερεί σε αντιδεξιό, μητσοτακικό λόγο. Αυτό που αρθρώνεται δήθεν ως κριτική, είναι ο υπερθετικός της κομματικής εξουσίας. Ποιες βελόνες και ποιες συνεργασίες; Το θέμα είναι η θέση του Προέδρου. Αυτή γλυκοκοιτάζουν, ιδανική επιλογή αυτοχειριασμού, όχι μόνο της χώρας αλλά και του κόμματος.
Όσοι κραδαίνουν την αντιδεξιά ρομφαία και θέλουν να «δέσουν» τα χέρια του Προέδρου με σκοπό τις μετεκλογικές συνεργασίες είναι εκτός στρατηγικής και της εν γένει συμπεριφοράς του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Εάν περνούσε ένα τέτοιο ψήφισμα, τότε οι κεντρώοι ψηφοφόροι του κόμματος και όσοι κεντρώοι προσανατολίζονται προς το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα σπεύσουν μαζικά να ψηφίσουν Ν.Δ. για να αποφύγουν την μετενσάρκωση του 2015.
Σε μια τέτοια περίπτωση, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές θα ερχόταν τρίτο ίσως και τέταρτο, με αποτέλεσμα την άμεση αμφισβήτηση του Προέδρου, με ό,τι αυτό σημαίνει.
Τα πράγματα τότε θα εξελιχθούν σαν μία αυτοεκπληρούμενη αποτυχία και δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς τον μεγάλο ωφελημένο.
Και το ερώτημα είναι: Πώς και με ποιο τρόπο θα μπει φρένο σε αυτή την κατάσταση;
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
